Ο φαρισαϊσμός κάποιων ευυπόληπτων «Χριστιανών».

Ο φαρισαϊσμός κάποιων ευυπόληπτων «Χριστιανών».


Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον π. Χρήστο Καραφουλίδη για το πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσίευσε προχθές1. Σ’ αυτό, ο ιερέας της πόλης μας κατέδειξε, με πολύ γλαφυρό τρόπο, μια διαχρονική πληγή στον εκκλησιαστικό χώρο: τον Φαρισαϊσμό.
Το άρθρο του πατρός Χρήστου με γύρισε 40 έτη πίσω, στα παιδικά μου χρόνια. Η οικογένειά μου δεν είχε σχέση με την Εκκλησία· ωστόσο, εμένα από μικρό παιδάκι ―από το δημοτικό σχολείο, ακόμη― με γοήτευαν τα νοήματα του Ευαγγελίου. Αυτό αυξήθηκε ακόμη περισσότερο στο γυμνάσιο με τα ωραία θέματα που μας παρουσίαζε ο πατήρ Νικηφόρος στο κατηχητικό που έκανε στο Επισκοπείο.
Εν τούτοις, χρειάστηκαν να περάσουν πολλά χρόνια ακόμη για να πάρω την απόφαση να γίνω συνειδητός Χριστιανός (σε ηλικία 26 ετών και αφού πρώτα πέρασα “διά πυρός και σιδήρου” ―κοντεύοντας να χάσω την ψυχή μου!― αφού έμπλεξα, για τέσσερα χρόνια, με την αποκρυφιστική-Σατανική κίνηση της «Νέας Εποχής»· αγγλιστί, «New Age»). Και η αιτία γι’ αυτή την μεγάλη καθυστέρηση υπήρξε το γεγονός ότι πολλές φορές κατασκανδαλίστηκα από διάφορους «Χριστιανούς»-Φαρισαίους εκείνης της εποχής. Δεν μπορούσα, τότε, να δεχτώ ότι μπορεί να λέει κάποιος ότι είναι Χριστιανός και …συγχρόνως να έχει …σκωτσέζικη τσιγκουνιά! Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι υπήρχαν ιερείς που έπαιρναν «τυχερά» σε μνημόσυνα και γάμους! Δεν μπορούσα, με τίποτα, να αποδεχτώ ότι κάποιοι από τη μία έκαναν “μεγάλους σταυρούς” και από την άλλη ήταν τομαριστές και συμφεροντολόγοι …μέχρι αηδίας!
Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να πάψω να σκανδαλίζομαι, διότι συνειδητοποίησα ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, μία «εταιρεία» π.χ., η οποία απαξιώνεται και πέφτει όταν αποκαλυφθεί ότι ήταν σκάρτος ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. της. Η Πίστη μας ίσταται και καταπίπτει στο πρόσωπο του Ιδρυτή της, του Ιησού Χριστού. Και εφόσον Αυτός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, δεν πρέπει να μας σκανδαλίζει τίποτα. Ακόμη κι αν όλοι οι Χριστιανοί και παπάδες του κόσμου εξαχρειωθούν και απομείνουν, σ’ όλη τη γη, έστω και δυό-τρεις σωστοί Χριστιανοί και ιερείς, αυτοί και μόνο είναι αρκετοί να «διασώσουν» την Εκκλησία του Χριστού.
Δυστυχώς, όμως, σήμερα ο σκανδαλισμός συνανθρώπων μας που έχουν αδύνατη πίστη είναι μια πραγματικότητα και φέρουν τεράστια ευθύνη οι σύγχρονοι Χριστιανοί-Φαρισαίοι, που γίνονται αιτία γι’ αυτό. Τους πιο σκληρούς λόγους τούς είπε ο Χριστός για τους σκανδαλοποιούς και πρώτα-πρώτα για το Ιερατείο εκείνης της εποχής: Τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Αλλά και σήμερα, εν έτει 2018, υπάρχουν «Γραμματείς και Φαρισαίοι» στο χώρο της Εκκλησίας: Επίσκοποι, κληρικοί και λαϊκοί. Δεν είναι δυνατόν να εγκρίνονται απάνθρωπα Μνημόνια και η διοίκηση της Εκκλησίας να στέκεται απαθής! Δεν είναι δυνατόν να ψηφίζονται αντίχριστα νομοσχέδια και οι Ιεράρχες μας όχι μόνο να σιωπούν αλλά και να υποδέχονται στους Ναούς τους ασεβείς κυβερνώντες!…. κ.λ.π….
Αλλά, ας μην πάμε πολύ μακριά: Κι εδώ στην περιοχή μας υπάρχουν τέτοιου τύπου «Χριστιανοί» που οι πράξεις τους διαψεύδουν τα λόγια τους. Για παράδειγμα, έχω υπόψη μου έναν ευυπόληπτο «Χριστιανό» που έχει ένα μαγαζί-κοφτήριο στο κέντρο της Πτολεμαΐδας και βγάζει εκατοντάδες ευρώ την ημέρα χωρίς να κόβει (σχεδόν) ποτέ απόδειξη! Και αυτό γίνεται, συστηματικά, επί τρεις δεκαετίες! Κι όμως, ο κύριος αυτός εμφανίζεται ως …μεγάλος Χριστιανός και χαίρει σεβασμού και εκτίμησης! Και σαν να μην έφτανε αυτό έχει και μπερδεμένα, νεωτεριστικά και κακόδοξα “πιστεύω” με τα οποία δηλητηριάζει, εδώ και χρόνια, τον κόσμο. Μάλιστα, τα σερβίρει με το χρυσό περιτύλιγμα της «αγάπης»! Όσους διαφωνούν μαζί του τούς θεωρεί «ακραίους» και «φανατικούς»! Ερωτώ: Δικαιούται να κάνει τον διδάσκαλο της χριστιανικής ηθικής ένας …πρωταθλητής της φοροδιαφυγής; Τώρα, ας σκεφθεί ο καθένας τι είδους «αγάπη» έχει αυτός ο άνθρωπος που έχει πλουτίσει κατακλέβοντας το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή όλους εμάς που πληρώνουμε, μέχρι το τελευταίο ευρώ, τους φόρους μας.
Κι εμείς, αν φοροδιαφεύγαμε επί 30 χρόνια, μέχρι και πλούσιες «φιλανθρωπίες» ή μέχρι και περικαλλή Ναό ―λόγου χάρη― θα μπορούσαμε να χτίσουμε και θα απολαμβάναμε της εκτίμησης και του σεβασμού όλων των Χριστιανών. Ο Θεός όμως, δεν θα αναπαυόταν σε μια «προσφορά» που θα γινόταν με τέτοιο τρόπο.
«Είναι επικίνδυνο να μιλάς για το Θεό»2 έγραψε, κάποτε, η Ρωσίδα ομολογήτρια Τατιάνα Γκορίτσεβα, την εποχή που τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης ήταν υπό την σκλαβιά του άθεου Κομμουνισμού. Ναι, είναι επικίνδυνο να μιλάς για το Θεό αν δεν έχεις αγιότητα βίου γιατί, αναπόφευκτα, θα σκανδαλίσεις τους συνανθρώπους σου. Δυστυχώς, οι περισσότεροι σημερινοί Χριστιανοί έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια και δεν είμαστε «φως» και «άλας», όπως μας θέλει ο Χριστός (Ματθ. 5, 13), αλλά, αντιθέτως, πολλές φορές γινόμαστε υπαίτιοι σκανδάλων. Όμως, στη σημερινή ζοφερή εποχή που ζούμε η μόνη ελπίδα που έχει απομείνει στον άνθρωπο είναι η πίστη στο Θεό. Είναι, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη, όσοι φέρουμε το όνομα του Χριστιανού, να αγωνιστούμε ενάντια στα πάθη μας ώστε με τη ζωή και το παράδειγμά μας να φανεί στη γη το αληθινό Φως του κόσμου (Ιω. η΄ 12).
Χριστός Ανέστη!

Πτολεμαΐδα, 12/4/2018
Κερμενιώτης Βασίλης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
1. Ήταν το άρθρο με τίτλο: «ΑΠΙΣΤΙΑ ΕΝΟΣ ΡΑΒΙΝΟΥ» http://www.eordaia.org/index.php/30-2018-aprilios/12065-apistia-enos-ravinou-grafei-o-p-xristos-karafoulidis
2. Τατιάνα Γκορίτσεβα, «Είναι επικίνδυνο να μιλάς για το Θεό», εκδ. Τήνος, 1990. http://www.protoporia.gr/einai-epikindyno-na-milas-gia-ton-theo-p-315516.html

 






Πρόσφατα στην ίδια κατηγορία