της Λίνας Παρναβέλη

 

Δεν ξέρουμε τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ και ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.

Ξέρω όμως τι συμβαίνει μετά.

Και αυτό είναι που με πονάει περισσότερο.

Ένα κορίτσι έφυγε από τη ζωή.

Ένα παιδί βρέθηκε μόνο του, εκτεθειμένο, αβοήθητο.

Και εμείς δεν σταθήκαμε σε αυτό.

Σταθήκαμε αλλού.

Στην εικόνα της.

Στο σώμα της.

Στις επιλογές που νομίζουμε ότι έκανε.

Σε φήμες, σε υποθέσεις, σε λόγια που ειπώθηκαν με τρομακτική ευκολία.

Και κάπου εκεί, χάθηκε η ουσία.

Γιατί δεν είναι μόνο οι άντρες.

Είναι, και αυτό πονάει πιο βαθιά, οι γυναίκες...

Γυναίκες που αντί να αγκαλιάσουν, δείχνουν με το δάχτυλο.

Που αντί να σταθούν δίπλα, απομακρύνονται για να κρίνουν από απόσταση.

 

Που ψάχνουν αφορμές για να μειώσουν μια άλλη γυναίκα, λες και έτσι υψώνονται οι ίδιες.

Με μια σκληρότητα που δεν φωνάζει πάντα αλλά υπάρχει. Φαίνεται. Πληγώνει.

Και το λέω αυτό γιατί, ναι, το έχω ζήσει.

Έχω υπάρξει και εγώ αντικείμενο σχολιασμού, κριτικής, εύκολων συμπερασμάτων. Αλλά δεν με αγγίζει. Δεν με αφορά.

Και αναρωτιέμαι, πώς είμαστε τόσο σίγουροι;

Πώς είμαστε τόσο βέβαιοι ότι τα δικά μας παιδιά δεν θα βρεθούν ποτέ σε μια δύσκολη στιγμή;

Ότι δεν θα δοκιμάσουν, δεν θα παρασυρθούν, δεν θα κάνουν ένα λάθος;

Ότι δεν θα μπλέξουν, έστω και για μια στιγμή, σε ουσίες, σε καταστάσεις που ξεφεύγουν;

Και ακόμα κι αν δεν συμβεί ποτέ

ποιος μας δίνει το δικαίωμα να κρίνουμε το παιδί κάποιου άλλου;

Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να μιλάμε για  ναρκωτικά  με τόση ευκολία,

λες και πρόκειται για ταμπέλα που εξηγεί τα πάντα;

Ξέρουμε;

Ή απλώς βολευόμαστε να πιστεύουμε ότι "σε εμάς δεν θα συμβεί;"

Γιατί η αλήθεια είναι μία, κανείς δεν είναι άτρωτος.

Καμία οικογένεια δεν είναι στο απυρόβλητο.

Κανένα παιδί δεν είναι προστατευμένο μόνο και μόνο επειδή το θέλουμε.

Και όμως, αντί να σκεφτούμε αυτό,

αντί να νιώσουμε φόβο, ενσυναίσθηση, ευθύνη επιλέγουμε την κριτική.

Επιλέγουμε να μιλήσουμε για το πώς φαινόταν, αντί για το πώς έμεινε μόνη.

Επιλέγουμε να σχολιάσουμε,

αντί να αναρωτηθούμε,

"αν ήταν το δικό μου παιδί;"

Αυτό να μας ταρακουνάει.

Αυτό να μας κρατάει ξύπνιους τα βράδια.

Όχι η εικόνα της.

Όχι οι φήμες.

Όχι οι ιστορίες που φτιάχνουμε για να νιώσουμε ασφαλείς.

Αλλά το γεγονός ότι, σε μια στιγμή ανάγκης,  ένας άνθρωπος δεν είχε κανέναν.

Δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο κόσμος.

Αλλά με απογοητεύει βαθιά αυτή η σκληρότητα ειδικά όταν προέρχεται από γυναίκες.

Γιατί εκεί, κάπου σιωπηλά,

χάνεται κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια άποψη.

Χάνεται η ανθρωπιά!!

 

 

Πηγή: Συντακτική ομάδα PtolemaidaNews.gr