Ὁ μέγας φρουρός τῶν συννόρων π. Αὐυγουστῖνος στέλνει σκληρό μήνυμα ἀπὸ τὴν Πρέσπα, ὡς Ἕλληνας Ὀρθόδοξος ἱεράρχης, ποὺ προέβλεπε τὴν προδοτική συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Σε συλλαλητήριο ποὺ ἔκανε στὴν Φλώρινα, ΚΑΤΑ ταινιας τοῦ Θ. Ἀγγελόπουλου, ποὺ διαφήμιζε την πτώση των Ἑλληνικῶν συννόρων, προειδοποιεῖ: «Ἄν χρειασθῆ θὰ καλέσουμε Πανελλήνιο συλλαλητήριο…». Αὐτό τό ἔκανε μετὰ την κοίμηση του. Συγκεντρώθηκαν οι πανέλληνες στὴν Πρέσπα διαμαρτυρώμενοι κατά την Προδοτική Συμφωνία.

Παραθέτουμε ἕνα μικρό ἀπομαγνητοφωνημένο σκληρό μήνυμα ποὺ ἔστειλε ὁ Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος ἀπό τὴν Πρέσπα, στὴν ἑορτή τοῦ ἁγίου Ἀχιλείου, με την προειδοποιήση ὅτι: ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ ΗΤΟ, ΕΙΝΑΙ & ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ:

   (Βίντεο)

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα:

Ποὺ εὐρισκόμεθα ἀγαπητοί μου; Ὑπάρχουν τυφλοί στὰ Βαλκάνια.

Θέλετε τυφλούς; Τυφλοί εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀπό εμπάθεια καὶ μίσος στὴν γλυκυτάτη μας πατρίδα τὴν Ἑλλάδα ἔρχονται τώρα τελευταίως μὲ συγγραφές καὶ μίαν ἁγρίαν προπαγάνδα νὰ μᾶς ποῦν ὅτι τὰ μέρη αὐτὰ δὲν εἶναι Ἑλληνικά! Ἀλλὰ καὶ ἐάν ἐμεῖς γίνουμε γραικύλοι, διεφθαρμένοι καὶ ἔκφυλοι ἕλληνες, ὥστε νὰ φοβούμεθα καὶ νὰ ντρεπόμεθα νὰ λεγόμεθα Ἑλληνες· ἐὰν φτάσουμε σε τετοιο σημεῖο ἐξευτελισμοῦ, ὥστε τὸ ιστορικό μας ἔθνος νὰ ἀποκτήση γραικύλους και γραικύλες, ποὺ νὰ μὴ θέλουν να ὁμολογήσουν την πατρίδα τους και ἐὰν ἐμεῖς σιωπήσουμε, τότε καὶ τὰ λιθάρια αὐτὰ κεκράξονται. Καὶ οἱ λίθοι και τὰ ἐρείπια κεκράξονται ὅτι ἐδῶ, ἡ γῆ αὐτὴ ποὺ πατοῦμε, την ώρα αυτή μετα συγκινήσεως, ἦτο, εἶναι καὶ θὰ μείνη Ἑλληνική, εἰς πείσμα ὅλων τῶν ἀθέων καὶ τῆς ἀγρίας προπαγάνδας ποὺ μένεται στὸ ἐξωτερικό καὶ στὸ ἐσωτερικό. Γι᾽αὐτὸ καὶ ἐμεῖς ἤρθαμε ἐδῶ ἀπόψε νὰ τελέσουμε τὸ ἱερό μνημόσυνο ὅλων τῶν προγόνων μας οι οποῖοι ἀνοικοδόμησαν τὸν ναό αὐτό.

Καὶ μαζί μὲ μᾶς φωνάζει ὅτι ὁ τόπος αὐτὸς εἶναι ἑλληνικός, εἶναι Ἑλληνική ἡ πατρίς, τὸ φωνάζει καὶ ὁ ἅγιος Ἀχίλειος. Το φωνάζει μαζί με τὰ ἄψυχα, με τους λίθους, καὶ τὰ ἐρείπια αὐτά τοῦ ναοῦ τὰ ὁποία εἶναι μνημεία ἀναμφισβήτητα τῆς Ἑλληνικότητος τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας

Δὲν εἶναι μόνο τὰ λιθάρια, ὑπάρχουν ἐπιγραφές, οἱ ὁποῖες ἔχουν ὀνόματα Ελληνικά. Κάθε λιθάρι μαρτυρεῖ ότι εδώ εἶναι Ἑλλάς Ἑλληνική.

Τώρα νὰ ἔρθουν ἐδῶ οἱ Αὐστραλοί (ἧταν πολλοί)

Βλέποντάς τους, τοὺς δίνει πρώτους ἀντίδωρο καὶ λέει: «Βρέ σεῖς στὴν Αὐστραλία, τί εἶναι αὐτά ποὺ κάνετε; Ἔχετε ἀγρία προπαγάνδα. Στὸ Τορόντο καὶ κάτω στὴν Αὐστραλία γίνεται ἀγρία προπαγάνδα».

Νὰ πᾶτε να διαλαλήσετε ἐκεῖ πέρα, ὅτι ἡ Πρέσπα ἐξακολουθεῖ νὰ ζῆ καὶ δὲν πεθαίνει ἡ Πρέσπα. Καὶ ὅσοι νέοι Σαμουήλ ἐὰν παρουσιαστοῦν δεν θὰ μπορέσουν να κάνουν τίποτε. Ἐδῶ θὰ μείνει πάντα Ἑλληνικό. Καὶ τὰ λιθάρια και τὰ πάντα θὰ φωνάξουνε ἐὰν ἐμεῖς σιωπήσουμε».

• Καὶ δίνοντας ἀντίδωρο συνομιλεῖ μαζί τους. Ἕναν ἀπό αὐτοὺς τὸν ρωτᾶ: «Πόντιος δὲν εἶσαι»; «Ναι», ἀπαντᾶ. «Φαίνεσαι ἀπό την φάτσα».
• Καὶ ἄλλον τον ρωτᾶ καί ἐσύ ἀπό τὴν Αὐστραλία εἶσαι; Καὶ ἐκεῖνος λέει: Ναί «Εἶμαι ὁ πρῶτος λίθος τῆς Ἀδελφότητος «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ». -Πῶς σε λένε, τὸν ρωτᾶ: -Νικόλαος Κωτανίδης. Και τὸν ἐπόμενο: Και ἐσύ ἀπό τὴν Αὐστραλία;
• Και ἀπευθυνόμενος στὸν Νομάρχη, λέει: Εἶδες εἶναι ἀπό Αὐστραλία!

 *.  *.  *

Ξέχασαν το «Βόρεια»; Έντονος προβληματισμός για τη συμμετοχή Ελλήνων ιερέων και Αυστραλών πολιτικών σε σκοπιανή εκδήλωση

Με αφορμή επιστολή του Προέδρου του Συλλόγου Αγίου Γεωργίου Αμμοχωρίου Φλώρινας «Μακεδονικός Ελληνισμός»,
Γιάννη Παπαδημητρίου, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση γύρω από τη χρήση του όρου «Μακεδονία» και τις συμβολικές και πολιτικές προεκτάσεις του σε εκδηλώσεις στην Αυστραλία

Ακολουθεί η επιστολή του κ. Παπαδημητρίου:Σύλλογος Αγίου Γεωργίου, Αμμοχώρι Φλώρινας, «Μακεδονικός Ελληνισμός»
Με αισθήματα ειλικρινούς λύπης και εσωτερικής ταραχής παρακολούθησα τις αναφορές και το υλικό από την πρόσφατη εκδήλωση της λεγόμενης «Macedonian Orthodox Youth of Australia», στην οποία παρέστησαν και εκπρόσωποι της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής, μαζί με κληρικούς άλλων Ορθοδόξων κοινοτήτων.

Δεν γράφω ούτε ομιλώ με διάθεση εχθρότητας προς οποιονδήποτε λαό ή προς τους Ορθοδόξους αδελφούς μας. Η Ορθοδοξία πάντοτε υπήρξε χώρος συνάντησης ανθρώπων, τόπος αγάπης και πνευματικής κοινωνίας. Ιδίως στην πολυεθνική πραγματικότητα της Αυστραλίας, οι κοινότητές μας καλούνται καθημερινά να συνυπάρχουν με αλληλοσεβασμό, αξιοπρέπεια και ειρηνικό φρόνημα. Αυτό ουδείς Έλληνας Ορθόδοξος το αμφισβητεί.
Όμως άλλο πράγμα η εκκλησιαστική ευγένεια και άλλο η άκριτη παρουσία σε εκδηλώσεις όπου προωθείται, χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη, μία συγκεκριμένη εθνική αφήγηση περί «μακεδονικού έθνους», «μακεδονικής ταυτότητας» και «μακεδονικής πατρίδας», με τρόπο που εκ των πραγμάτων δημιουργεί εντυπώσεις νομιμοποίησης.
Διότι στις ανακοινώσεις της εκδήλωσης δεν γίνεται λόγος για πολίτες του κρατιδίου ούτε για σλαβόφωνους Ορθοδόξους των Βαλκανίων. Αντιθέτως, ο όρος «Macedonian» χρησιμοποιείται αποκλειστικά και αδιαλείπτως ως εθνικός αυτοπροσδιορισμός, αποσυνδεδεμένος από κάθε γεωγραφική ή ιστορική διευκρίνιση. Οι ομιλητές αναφέρονται σε «Μακεδόνες παντού», σε «μακεδονική κληρονομιά», σε «μακεδονική ταυτότητα», ακόμη και σε εθνικούς επαναστάτες που προβάλλονται ως θεμελιωτές μιας ξεχωριστής «μακεδονικής» εθνικής συνείδησης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία εκπροσώπων της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής, έστω και με αγαθές προθέσεις, εύλογα βιώνεται από πολλούς Έλληνες ως κάτι εξαιρετικά οδυνηρό. Διότι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας ουδέτερος θεσμός χωρίς ιστορική μνήμη στο ζήτημα της Μακεδονίας. Αντιθέτως, υπήρξε πρωταγωνίστρια στους αγώνες για τη διατήρηση του ελληνικού χαρακτήρα της περιοχής.
Η ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα είναι γεμάτη από ιερείς, μοναχούς και επισκόπους που βασανίστηκαν, απαγχονίστηκαν ή σφαγιάστηκαν επειδή αρνήθηκαν να παραδώσουν τις κοινότητές τους στη βουλγαρική Εξαρχία και στην αποκοπή από τον ελληνικό κόσμο.
Ο Παύλος Μελάς δεν αγωνίσθηκε μόνος. Δίπλα του υπήρχαν ιερείς που λειτουργούσαν κρυφά στα ελληνικά, δάσκαλοι που δίδασκαν με κίνδυνο της ζωής τους και χωρικοί που κρατούσαν την εκκλησία ως τελευταίο οχυρό της ελληνικής συνείδησης. Πόσοι κληρικοί δεν εδολοφονήθησαν από κομιτατζήδες επειδή δεν δέχθηκαν να μνημονεύσουν την Εξαρχία; Πόσοι ναοί δεν έγιναν πεδία αίματος;
Για τον Ελληνισμό, η Μακεδονία δεν είναι αφηρημένη πολιτική ιδέα.
Είναι γη ποτισμένη με θυσίες. Είναι τόπος όπου η πίστη και η ελληνική ταυτότητα συνδέθηκαν ιστορικά με τρόπο αδιάσπαστο. Ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί πίκρα όταν βλέπει κανείς την καλή διάθεση της Εκκλησίας μας να χρησιμοποιείται, έστω εμμέσως, ως στοιχείο δημοσίων σχέσεων σε εκδηλώσεις όπου κυριαρχεί μια ρητορική εθνικής ιδιοποίησης της Μακεδονίας. Διότι οι διοργανωτές ήδη παρουσιάζουν την παρουσία Ελλήνων κληρικών ως απόδειξη «πανορθόδοξης» αναγνώρισης και αποδοχής.
Αυτό σαφώς δεν ήταν η πρόθεση των εκπροσώπων της Αρχιεπισκοπής. Ωστόσο στη δημόσια ζωή δεν μετρούν μόνο οι προθέσεις. Μετρούν και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται.
Και η πίκρα αυτή γίνεται ακόμη βαθύτερη αν αναλογισθεί κανείς ότι το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επιδεικνύοντας πνεύμα καταλλαγής και εκκλησιαστικής οικονομίας, άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή της Εκκλησίας των Σκοπίων στην κανονική κοινωνία της Ορθοδοξίας υπό την ονομασία «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος». Η πράξη αυτή υπήρξε μία εξαιρετικά γενναιόδωρη εκκλησιαστική χειρονομία, που αποσκοπούσε στην υπέρβαση δεκαετιών απομόνωσης και σχίσματος.
Θα ανέμενε κανείς ότι αυτή η πράξη καλής θελήσεως θα συνοδευόταν από μεγαλύτερη ευαισθησία και αυτοσυγκράτηση σε ζητήματα ορολογίας και ιστορικών συμβολισμών. Αντιθέτως, βλέπουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα η δημόσια χρήση του όρου«Macedonian Church», καθώς και μιας εθνικής ρητορικής που παρουσιάζει τη λέξη «Μακεδονία» ως αποκλειστικό εθνοτικό κεκτημένο.
Αυτό πληγώνει ακόμη περισσότερο, διότι δίνει την εντύπωση ότι η καλή πίστη και η εκκλησιαστική μεγαλοψυχία αντιμετωπίζονται όχι ως ευκαιρία αμοιβαίου σεβασμού, αλλά ως πεδίο περαιτέρω συμβολικής διεκδίκησης. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πόνος πολλών Ελλήνων της διασποράς. Διότι επί δεκαετίες αγωνιστήκαμε μέσα στην αυστραλιανή κοινωνία για να εξηγήσουμε ότι η ελληνική Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν μπορούν να αποκοπούν από τη μακραίωνη ελληνική τους συνέχεια.
Δώσαμε μάχες στα σχολεία, στους δήμους, στα μέσα ενημέρωσης και στους δημόσιους θεσμούς απέναντι σε ακραίες μορφές προπαγάνδας και ιστορικής παραχάραξης. Για πολλούς μεγαλύτερους Μακεδόνες Έλληνες μετανάστες, αυτός ο αγώνας δεν ήταν θεωρητικός. Ήταν προσωπικός. Κουβαλούσαν μνήμες οικογενειακών διωγμών, εμφυλίων συγκρούσεων, βίαιων πιέσεων και μιας ολόκληρης ζωής αφιερωμένης στη διατήρηση της ταυτότητάς τους.
Κανείς δεν ζητεί εχθρότητα απέναντι σε άλλους Ορθοδόξους λαούς. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στον σεβασμό και στην αφέλεια. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη χριστιανική αγάπη και στη σιωπηρή αποδοχή αφηγημάτων που προσβάλλουν την ιστορική μνήμη ενός άλλου λαού.
Η ενότητα της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην ασάφεια ή στην απαίτηση να αποσιωπήσουμε όσα γνωρίζουμε ιστορικά και βιωματικά ως αληθή. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός ότι στην ίδια την εκδήλωση οι ομιλητές συνέδεσαν επανειλημμένα την Ορθοδοξία με μια αποκλειστική «μακεδονική» εθνική ταυτότητα, παρουσιάζοντας τη νεολαία αυτή ως φορέα όχι απλώς θρησκευτικής ζωής αλλά και εθνικής συνέχειας.
Όταν λοιπόν Έλληνες κληρικοί παρίστανται χωρίς καμία αποσαφήνιση, η εικόνα που μένει είναι πως η ελληνική πλευρά αποδέχεται σιωπηρά αυτή τη χρήση της ιστορίας και της ορολογίας. Αυτό ακριβώς πληγώνει.
Το λέω αυτό με πόνο και όχι με οργή. Με σεβασμό προς την Αρχιεπισκοπή και προς τους κληρικούς που ασφαλώς ενήργησαν με πνεύμα καλής θελήσεως. Πιστεύω όμως ότι ο Ελληνισμός της Αυστραλίας δικαιούται επίσης να εκφράσει τη βαθιά συναισθηματική και ιστορική του ευαισθησία όταν πρόκειται για τη Μακεδονία. Διότι υπάρχουν ορισμένα ζητήματα στα οποία οι συμβολισμοί έχουν βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από όση ίσως αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή που συμβαίνουν.
Η Εκκλησία μας υπήρξε πάντοτε κιβωτός ιστορικής μνήμης. Μακάρι λοιπόν η επιθυμία για πανορθόδοξη επικοινωνία να συνοδεύεται πάντοτε και από την απαραίτητη ιστορική εγρήγορση, ώστε η καλοσύνη μας να μην εκλαμβάνεται ως παραίτηση από την αλήθεια της δικής μας ιστορικής εμπειρίας.

Με εκτίμηση,
Γιάννης Παπαδημητρίου
(Πρόεδρος)
Καταγωγή από την μαρτυρική Φλωρίνης

     *.  *.  *

Παρέμβαση της Παμμακεδονικής Μελβουρνης & Βικτώριας προς την κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη Βικτώρια για τη χρήση του όρου «Republic of Macedonia».

ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΒΟΡΕΙΑ

Έντονη πολιτική και κοινοτική διάσταση λαμβάνει στη Μελβούρνη η παρέμβαση της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτώριας, η οποία απέστειλε σχεδόν πανομοιότυπες επιστολές τόσο προς την Πρέμιερ της Βικτώριας Jacinta Allan όσο και προς την αρχηγό της αντιπολίτευσης Jess Wilson, εκφράζοντας «σοβαρή ανησυχία και αγανάκτηση» για τη χρήση του όρου «Republic of Macedonia» σε εκδήλωση της οργάνωσης MOYA στη Μελβούρνη, στην οποία συμμετείχαν βουλευτές των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Πολιτείας μας.
Η Παμμακεδονική, η οποία αυτοχαρακτηρίζεται ως «το ανώτατο ελληνικό όργανο που εκπροσωπεί τη μακεδονική κοινότητα της πολιτείας από το 1952», υποστηρίζει ότι η χρήση της ονομασίας αυτής συνιστά ευθεία παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών και έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει αποκλειστικά το όνομα «North Macedonia».
Οι επιστολές αφορούν εκδήλωση της οργάνωσης “Macedonian Orthodox Youth of Australia” (MOYA), η οποία πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου στο Sheldon Reception στο Sunshine West της Μελβούρνης για τα 20 χρόνια από την ίδρυσή της. Στην εκδήλωση παρέστησαν εκπρόσωποι τόσο του Εργατικού Κόμματος όσο και του Φιλελεύθερου Κόμματος, καθώς και διπλωματικοί εκπρόσωποι της «Βόρειας Μακεδονίας».
Στην επιστολή προς την Jacinta Allan, η Παμμακεδονική αναφέρεται στην παρουσία της Υπουργού Natalie Suleyman και του υποψηφίου των Εργατικών Uroš Rasić, ενώ στην αντίστοιχη επιστολή προς την Jess Wilson γίνεται αναφορά στην παρουσία των Matthew Guy και Moira Deeming.
Η οργάνωση ξεκαθαρίζει ότι το πρόβλημα «δεν είναι η παρουσία εκλεγμένων αντιπροσώπων σε κοινοτικές εκδηλώσεις», αλλά «ο τρόπος με τον οποίο η εκδήλωση διαφημίστηκε και παρουσιάστηκε δημόσια». Όπως σημειώνει, στις αναρτήσεις της MOYA στα κοινωνικά δίκτυα οι διπλωματικοί εκπρόσωποι αναφέρονταν ως εκπρόσωποι της «Republic of Macedonia»
και όχι της «North Macedonia».
«Η γλώσσα αυτή δεν αποτελεί απλή ανακρίβεια — είναι η σκόπιμη χρήση μιας ονομασίας χωρίς νομική ισχύ, με ξεκάθαρο πολιτικό σκοπό», αναφέρει χαρακτηριστικά η επιστολή. Η Παμμακεδονική επικαλείται μάλιστα τη Συμφωνία των Πρεσπών, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η συμφωνία «δεν μεταβίβασε την ιδιοκτησία του μακεδονικού ονόματος ούτε κατήργησε τη σημασία του για τον ελληνικό λαό». Υποστηρίζει επίσης ότι η χρήση εκφράσεων όπως «Macedonian community» και «Macedonian identity» από τη MOYA δημιουργεί «μονοπωλιακή διεκδίκηση» της μακεδονικής ταυτότητας.
Σε ιδιαίτερα αυστηρό τόνο, οι επιστολές αναφέρουν ότι η παρουσία βουλευτών και από τα δύο μεγάλα κόμματα δημιούργησε στην ελληνική κοινότητα την εντύπωση ότι «το πολιτικό σύστημα της Βικτώριας ανέχεται ή δεν αμφισβητεί τη χρήση ορολογίας αντίθετης προς το διεθνές δίκαιο».
«Η αντίληψη που έχει διαμορφωθεί είναι ότι η χρήση ονοματολογίας αντίθετης προς τις διεθνείς υποχρεώσεις της Αυστραλίας γίνεται ανεκτή — ή τουλάχιστον δεν αμφισβητείται — από εκπροσώπους και των δύο πλευρών του κοινοβουλίου», τονίζεται.
Ο Πρόεδρος της Παμμακεδονικής κ. Παναγιώτης Στεφανίδης και ο Γραμματέας του φορέα κ. Χάρης Τσαϊρης, συντάκτες των επιστολών, αφιερώνουν μεγάλο μέρος του κειμένου στην ιστορική σχέση της Αυστραλίας με τη Μακεδονία, αναφερόμενοι στη συμμετοχή Αυστραλών στρατιωτών στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη
μάχη του Vevi το 1941, αλλά και στη δράση του Major George Devine Treloar στη Θράκη και τη Μακεδονία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται επίσης στη σχέση αδελφοποίησης μεταξύ Μελβούρνης και Θεσσαλονίκης, την οποία η Παμμακεδονική χαρακτηρίζει «δεσμό που διαρκεί πάνω από σαράντα χρόνια».
Η οργάνωση ζητά από την κυβέρνηση Allan αλλά και από την αντιπολίτευση να ξεκαθαρίσουν δημόσια τη θέση τους αναφορικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών και την επίσημη ονομασία της χώρας αυτής, καθώς και να εξετάσουν κατά πόσο υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες προς βουλευτές για τη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις όπου χρησιμοποιείται «νομικά ξεπερασμένη ή διεθνώς αμφισβητούμενη ορολογία».
Κλείνοντας, η Παμμακεδονική τονίζει ότι το ζήτημα «δεν είναι κομματικό αλλά θέμα αρχής», υπογραμμίζοντας ότι η ελληνική κοινότητα της Βικτώριας «παραμένει βαθιά προσηλωμένη στις αξίες της δικαιοσύνης, του κράτους
δικαίου και της ίσης μεταχείρισης».

Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτώριας – Επιστολή προς την Πρέμιερ
Pan-Macedonian Association – Letter to the Premier regarding MOYA – May 2026
Download
Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτώριας – Επιστολή προς την
Ηγέτη της Αντιπολίτευσης
Pan-Macedonian Association – Letter to Jess Wilson regarding MOYA – May 2026
Download

Πηγή: Συντακτική ομάδα PtolemaidaNews.gr