Σήμερα καλούμαστε να τοποθετηθούμε για ένα έργο που αν το δούμε ως έναν αγωγό φυσικού αερίου ίσως θεωρηθεί ως ένα τεχνικό έργο. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.
Ο αγωγός αυτός αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου ενεργειακού σχεδιασμού και αυτόν τον σχεδιασμό έχουμε υποχρέωση να κρίνουμε.
Δηλώνω ξεκάθαρα ότι είμαι αντίθετος στο συγκεκριμένο έργο και εξηγούμαι:
Για δεκαετίες μας έλεγαν ότι η Δυτική Μακεδονία είναι η ενεργειακή καρδιά της Ελλάδας. Εμείς το πληρώσαμε . το πληρώσαμε με περιβαλλοντική υποβάθμιση της περιοχής μας, με απαλλοτριώσεις, με την καταστροφή του φυσικού τοπίου, με μείωση της καλλιεργήσιμης γης, με προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες και με μια οικονομία που εξαρτήθηκε αποκλειστικά από ένα και μοναδικό μοντέλο.
Και μετά ήρθε η περιφερειακή Απολιγνιτοποίηση.
Μας είπαν ότι ο λιγνίτης τελειώνει. Έρχεται η πράσινη μετάβαση. Ωραία. Και θέλω να ρωτήσω πού βρίσκεται η νέα εποχή; Διότι σήμερα βλέπουμε κάτι που μοιάζει περισσότερο με αλλαγή καυσίμου παρά αλλαγή ενεργειακού μοντέλου: Φεύγει ο λιγνίτης και έρχεται το φυσικό αέριο.
Αυτό δεν είναι μια απλή τεχνική λεπτομέρεια, είναι στρατηγική επιλογή και όταν πρόκειται για στρατηγική επιλογή που αφορά το μέλλον του τόπου μας δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπήσουμε.
Θέλω επίσης να θέσω και κάποια ερωτήματα που γεννώνται από το εν λόγω θέμα:
- ποιο είναι το συνολικό κόστος;
- ποιος θα το πληρώσει;
- τι θα συμβεί όταν η Ευρώπη προχωρήσει ακόμη περισσότερο στην αποθήκευση ενέργειας και οι ΑΠΕ καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτροπαραγωγής;
Μήπως κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε υποδομές που αύριο θα θεωρούνται παρωχημένες; Και τότε ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Γιατί τον λογαριασμό τον πληρώνει όχι αυτός που σχεδιάζει, τον πληρώνει ο πολίτης.
Εμείς κύριοι συνάδελφοι – και αναφέρομαι για την Πτολεμαΐδα και τους πολίτες της – έχουμε πληρώσει στην πατρίδα μας το μεγαλύτερο ενεργειακό τίμημα.
Δεν μπορεί τώρα να μας ζητούν να γίνουμε και πάλι ο χώρος όπου θα εγκατασταθούν οι ενεργειακές υποδομές που χρειάζεται τι Εθνικό Σύστηνα χωρίς να έχουμε ξεκάθαρη απάντηση:
- τι κερδίζει πραγματικά η τοπική κοινωνία;
- πόσες μόνιμες θέσεις εργασίας δημιουργούνται;
- πόση προστιθέμενη αξία μένει στον τόπο;
- ποια είναι η προστασία του περιβάλλοντος;
- ποιο είναι το αντισταθμιστικό όφελος;
- ποια είναι η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και κυρίως ποιο είναι το σχέδιο για την «επόμενη ημέρα»;
Δεν θέλω να είμαστε ο τόπος από τον οποίο περνάει απλά η ενέργεια, θέλω να είμαστε ο τόπος παραγωγής, καινοτομίας, εργασίας και πραγματικής ανάπτυξης.
Θέλω να επενδύσουμε στις δυνατότητες που μπορούν να μας οδηγήσουν στο μέλλον: στην αποθήκευση ενέργειας, στις ενεργειακές κοινότητες, στην εξοικονόμηση, στη γεωθερμία, στις σύγχρονες τηλεθερμάνσεις, στην έρευνα και στην καινοτομία και κυρίως στους ανθρώπους αυτού του τόπου.
Γιατί «δίκαιη μετάβαση» χωρίς τους ανθρώπους της περιοχής δεν μπορεί να θεωρείται δίκαιη μετάβαση. Ο ρόλος της Αυτοδιοίκησης δεν είναι να χειροκροτεί κάθε κυβερνητική απόφαση, ο ρόλος της είναι να υπερασπίζεται την τοπική κοινωνία και να την αφουγκράζεται.
Να ρωτά, να ελέγχει, να διαφωνεί όπου χρειάζεται, να διεκδικεί και κυρίως να κοιτάζει όχι μόνο το σήμερα αλλά και το τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.
Δεν λέω όχι στις επενδύσεις αλλά λέω ναι σε εκείνες τις επενδύσεις που δημιουργούν πραγματικό μέλλον για τον τόπο.
Εδώ μιλάμε από την μια εξάρτηση στην άλλη, από τον λιγνίτη στο φυσικό αέριο και αυτό δεν είναι το μέλλον της πόλης μας, δεν μας αξίζει από τη μια μετάβαση στην άλλη.
Καταψηφίζω το συγκεκριμένο έργο και καλώ το Δημοτικό Συμβούλιο να μην περιοριστεί σε μια τυπική γνωμοδότηση.
Να απαιτήσει πλήρη τεκμηρίωση της αναγκαιότητας υλοποίησης του έργου.
Να ζητήσει να παρουσιαστεί συνολικά ο ενεργειακός σχεδιασμός για την περιοχή.
Να εξετάσει εναλλακτικές λύσεις και
Να απαιτήσει από την Πολιτεία κάτι που μας χρωστά: ένα πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης για τη Δυτική Μακεδονία μετά τον λιγνίτη, όχι απλώς ένα σχέδιο για το τί καύσιμο θα έρθει στη θέση του.
Ήρθε η ώρα να γίνει η περιοχή που θα αποφασίζει η ίδια για το ενεργειακό και αναπτυξιακό της μέλλον.
Πηγή: Συντακτική ομάδα PtolemaidaNews.gr