1 Θυμάστε εκείνη τη στιγμή που η ποίηση μπήκε πια «με το ζόρι» στη ζωή σας; Πότε είπατε μέσα σας «εγώ τώρα θα κάτσω να γράψω σοβαρά»;

Η ποίηση δεν μπήκε με το ζόρι στη ζωή μου, γράφω από όταν ήμουν παιδί. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι η ποίηση με βοηθάει στα ζόρια. Δεν νομίζω ότι γράφω σοβαρά, σίγουρα όμως γράφω ειλικρινά με βάση την δική μου αλήθεια και αντίληψη του κόσμου.

2 Τελικά, γιατί γράφετε; Είναι ένας τρόπος να βάλετε σε μια σειρά όσα σας συμβαίνουν, μια ανάγκη να πείτε πράγματα που δύσκολα βγαίνουν από το στόμα, ή μήπως προσπαθείτε να βρείτε λέξεις για συναισθήματα που δεν έχουν ακόμα όνομα;

Γράφω γιατί μου αρέσουν οι λέξεις και το ακριβές τους νόημα, γιατί τα γραπτά μένουν και γιατί πληγώνομαι πολύ εύκολα απ’ την πραγματικότητα και με αυτόν τον τρόπο μπορώ να το αντιμετωπίσω. Σαφώς μπορείς να πεις δύσκολα πράγματα γράφοντάς τα, αλλά μάλλον επειδή εγώ πρώτα τα λέω και απογοητεύομαι απ’ την αντίδραση, τελικά τα γράφω κιόλας.

3 Λέμε ότι η ποίηση βγαίνει μέσα από τη ζωή μας. Πόσο από τον εαυτό της πρέπει, όμως, να «γυμνώνει» μια ποιήτρια στο χαρτί; Κι όταν γράφετε, αφήνεστε απλώς σε αυτό που νιώθετε εκείνη τη στιγμή ή κάθεστε μετά και παιδεύετε την κάθε λέξη με τις ώρες;

Το «πρέπει» σημαίνει να ταιριάζω. Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο ταιριάζω. Ο καθένας αποφασίζει τι απ' τον εαυτό του θα εκθέσει σε κοινή θέα. Προσωπικά δεν νομίζω ότι η ευαλωτότητα είναι ελάττωμα. Ούτε το πάθος. Ούτε η ωμότητα. Ούτε η άκρατη ευαισθησία. Είμαι όλα αυτά. 

Συνήθως ναι, υπάρχει μια κεντρική μικρή φράση που σχηματίζεται στο μυαλό και γύρω της φτιάχνεται αυθόρμητα ένα ποίημα. Φυσικά χρειάζεται και δουλειά μετά, όταν κάποια λέξη «κλωτσάει» και δεν αποδίδει σωστά ή βρίσκεται απλώς σε λάθος θέση. Ο ρυθμός είναι εσωτερικός.

4 Από τη στιγμή που ένα ποίημα τυπώνεται και βγαίνει στον κόσμο, ο καθένας το διαβάζει με τα δικά του μάτια. Σας νοιάζει αν ο αναγνώστης καταλάβει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είχατε εσείς στο μυαλό σας; Πρέπει ένα ποίημα να είναι «ανοιχτό» και εύκολο για να επικοινωνήσει;

Αυτό είναι το ωραίο! Ο καθένας να καταλάβει αυτό που θέλει! Δεν μου άρεσε ποτέ το «τι εννοεί ο ποιητής». Τι να εννοεί; Είναι δυνατόν να καταλάβουμε τι έχει ένας άλλος άνθρωπος στο κεφάλι του; Αυτό είναι απλή εκλογίκευση, χάνεται κάθε συναίσθημα έτσι.

5 Σήμερα που όλα τρέχουν με χίλια και όλοι ανεβάζουν τις σκέψεις τους παντού σε μια οθόνη, τι είναι αυτό που καταφέρνει να διασώσει η ποίηση και δεν το βρίσκουμε πουθενά αλλού;

Η ποίηση συγκινεί ακόμα γιατί είναι ύπουλα συμπυκνωμένη. Όσες φορές κι αν διαβάσεις ένα ποίημα, πάντα υπάρχει κάτι που δεν πρόσεξες τις προηγούμενες, ένα συναίσθημα που δεν ένιωσες. Είναι ένα ουράνιο τόξο που δεν φεύγει από τον ουρανό.

6 Κοιτάζοντας πίσω, πώς άλλαξε η δική σας σχέση με το γράψιμο όσο περνούσαν τα χρόνια; Αν κάποιος άνοιγε για πρώτη φορά ένα βιβλίο σας, τι θα θέλατε να νιώσει ή να πάρει μαζί του φεύγοντας;

Το γράψιμο με τα χρόνια αντικαθιστά τα ερωτηματικά με τελείες. Επίσης ακριβολογεί και δεν πλατειάζει. Αν κάποιος διαβάσει το βιβλίο μου, θα ήθελα να αισθανθεί στιγμιαία ανακούφιση λέγοντας «α, κι εγώ το ’χω νιώσει αυτό!»

  συνέντευξη στην Εύη Γκάλαβου