Λοιπόν, υπάρχουν δύο δρόμοι για να βρεθεί κανείς στην Αγία Θεοδώρα Βάστας. Ο ένας κατεβαίνει από τον κεντρικό άξονα Αθήνα - Τρίπολη - Καλαμάτα. Ο άλλος, αν είστε στα δυτικά παράλια της Ηλείας, κατεβαίνει από Ζαχάρω και, λίγο πριν την Κυπαρισσία, στρίβει αριστερά και ανεβαίνει από Καλό Νερό για να συναντήσει το νέο αυτοκινητόδρομο ή την παλιά εθνική οδό.
Εμείς, ξεκινώντας από Ηλεία και θέλοντας να εξερευνήσουμε τα ορεινά της Μεσσηνίας, πήραμε τον παλιό δρόμο που περνάει μέσα από τα Παραδείσια. Ο δρόμος διασχίζει το χωριό, που κάποτε είχε αρκετό πληθυσμό εξαιτίας των εργασιών της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη. Τώρα, με περίπου 150 κατοίκους, δεν ακούγεται φωνή.
Είναι μεσημέρι. Τα πετρόκτιστα σπίτια στέκονται αγέρωχα πάνω στο δρόμο και μας χαιρετάνε. Ο ήλιος καίει.
Πεινάσαμε. Σταματάμε στο καφενείο του χωριού, στο Στέκι του Πέτρου και τρώμε καγιανά: το κατεξοχήν παραδοσιακό φαγητό, τουλάχιστον της κεντροδυτικής Πελοποννήσου, αυγά με ντομάτα και παστό χοιρινό.
Συνεχίζουμε μετά τα Παραδείσια για 6-7 χιλιόμετρα και στρίβουμε πριν τον κόμβο που μας βγάζει στη Μεγαλόπολη. Η ταμπέλα λέει Αγία Θεοδώρα - Ίσαρι - Βάστα.
Στο δρόμο μας, βλέπουμε από μακριά τα ορυχεία της Μεγαλόπολης και θυμόμαστε την Πτολεμαΐδα που αφήσαμε πίσω: σκαμμένα, μαύρα χώματα και μουντά συναισθήματα.
Περνάμε από την Απιδίτσα και το Χωρέμι.
Ανεβαίνουμε. Τα δέντρα είναι δρύες και πιο ψηλά έχει έλατα. Σε κάποια σημεία ο δρόμος είναι χαλικοστρωμένος, το αυτοκίνητό σου γεμίζει σκόνη και εσύ έχεις την αίσθηση ότι δεν ξέρεις τελικά πού θα σε βγάλει.Οι ταμπέλες δεν βοηθάνε πολύ και έχεις κρατημένη την ανάσα. Το υψόμετρο είναι γύρω στα 800 μέτρα και έχει καταπληκτική θέα. Σε λίγο βρίσκεσαι πριν το χωριό Βάστα και βλέπεις την πινακίδα για την Αγία Θεοδώρα. Την ακολουθείς για μισή ώρα και κατεβαίνεις σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρα στα ριζά του Λυκαίου όρους, όπου βλέπεις μόνο δέντρα και ακούς τρεχούμενα νερά.
Μπαίνεις σε ένα μικρό εκκλησάκι και προσκυνάς το θαύμα. Ο μικρός αυτός, ελάχιστος καλύτερα, χώρος ευωδιάζει. Βλέπεις την υγρασία στους τοίχους, όχι όμως τις ρίζες των 17 δέντρων που αγκαλιάζουν τη σκεπή. Κάτω από το εκκλησάκι κελαρύζει το νερό. Είναι το αγίασμα. Ακριβώς δίπλα από το αγίασμα, υπάρχει διαμορφωμένος χώρος για ποτάμι, το οποίο δεν έχει σταγόνα.
Ο Χάραδρος, λοιπόν είναι ξερός ενώ το αγίασμα τρεχούμενο για να επιβεβαιώσει τα λόγια της Αγίας Θεοδώρας " τα μαλλιά μου δέντρα, το αίμα μου ποτάμι..."
Όλη η διαδρομή είναι ανάμεσα στο Λυκαίο όρος, το ιερό βουνό των Αρκάδων και το Τετράζιο όρος προς Μεσσηνία.
Επιστρέφοντας από το ιερό προσκύνημα, αφού σκαρφαλώσουμε και πάλι στα 800 περίπου μέτρα και ελάχιστα χιλιόμετρα μετά, υπάρχουν οι πινακίδες για τον Επικούρειο Απόλλωνα και τη Νέδα.
Αναρωτιεσαι αν έχεις κουράγιο να συνεχίσεις το ταξίδι για τον "Παρθενώνα" της Πελοποννήσου, που πολλοί δεν γνωρίζουν καθώς και να βουτήξεις στα νερά της Νέδας, του μοναδικού "θηλυκού" ποταμού της ελληνικής γλώσσας.
Η Αγία Θεοδώρα όμως σ' έχει ανταμείψει. Νιώθεις πλήρης στο πνεύμα και στην ψυχή και θέλεις να αφήσεις την ιστορία του Επικούρειου για άλλο ένα μοναδικό ταξίδι με εκπλήξεις...
Σοφία Απαζίδου
Πηγή: Συντακτική ομάδα PtolemaidaNews.gr